Lieve volgers

Uitgelicht

Ik ben verhuisd! Alweer? Ja, maar deze keer alleen naar een andere website, niet naar een ander land. Mijn nieuwe website ziet er ongeveer hetzelfde uit, maar is nu niet meer van wordpress.com. Ik heb nu een eigen webadres (jaja)!

Wanneer je je op deze (oude) site als volger ooit hebt aangemeld met je mailadres, dan blijf je als het goed is gewoon notificaties ontvangen wanneer ik een nieuw bericht plaats op mijn (nieuwe) site. Heb je je wel ingeschreven, maar ontvang je ineens geen berichten meer als ik iets nieuws plaats? In dat geval mijn excuses voor het ongemak! Je kan op mijn nieuwe site nogmaals je mailadres invullen en op de knop ‘Volgen’ klikken om dit probleem op te lossen.

De titel van mijn nieuwe site luidt simpelweg Project Bulgarije. Mijn nieuwe webadres is per direct: http://projectbulgarije.nl.

Tot schrijfs!

Liefs, Katrien

Project Bulgarije

Tijd

Het regent. Ons bed staat op zolder onder het dakraam. Ik zit in kleermakerszit op het bed, de deken half over me heen getrokken, laptop op schoot en een kop thee op het nachtkastje. De druppels tikken tegen het raam vlak boven mijn hoofd, een geluid dat me aan vakanties doet denken. Gezellige regenachtige middagen in de tent. Mijn halflege luchtbed drukt de binnentent tegen de buitentent, waardoor mijn slaapzak nat wordt. Het maakt niet uit. Straks, als de zon weer doorbreekt, gooi ik die slaapzak over de tent. Zo weer droog. Ik pak het boek, waarin ik woon, en stop vijf gummibeertjes tegelijkertijd in mijn mond. Zorgeloos.

IMAG0707!Ineens dringt het tot me door dat ik me thuis voel, hier onder het dakraam op de zolder van ons huurhuis in Veliko Tarnovo. Wonderlijk, dat proces van gewenning. Een vriendin, die meerdere keren is verhuisd naar vreemde oorden, zei tegen me: ‘Wacht maar. Er komt een moment dat je over straat loopt en ineens beseft dat je niet meer voortdurend vol verwondering om je heen kijkt, chronisch verbaasd over het feit dat je ineens in Bulgarije woont met je hele gezin. Er komt een moment dat je zonder nadenken door de stad loopt, gewoon op weg naar je bestemming.’ Dat moment heb ik nog niet gehad.

Samen met de zon zorgt de tijd ervoor dat mijn slaapzak droogt. Samen met de regen zorgt de tijd ervoor dat ik me thuis voel in dit huis. En er komt een moment dat ik me thuis voel in deze stad. Maar of ik me ooit thuis zal voelen in dit land? De tijd zal het leren.

Consultancy

Wie had dat gedacht? Onze constructietekeningen, verplicht aan te leveren bij het ministerie van cultuur wanneer men een bouwvergunning aanvraagt, bestaan niet. Ze zijn nooit gemaakt en hebben dientengevolge nooit bestaan. De architect heeft het eindelijk toegegeven. Toch heeft de minister van cultuur alle bouwtekeningen goedgekeurd, inclusief de constructietekeningen. Hoe is dat mogelijk? Alles is mogelijk in het land der mogelijkheden: Bulgarije.

Een van de mogelijkheden is consultancy. Ik heb me altijd al afgevraagd wat het woord consultancy in vredesnaam betekent, echter nooit in die mate dat ik me geroepen voelde om het woordenboek erop na te slaan. De term brengt een gevoel van intense onverschilligheid bij me teweeg. Dankzij de factuur van onze architect, ben ik tegenwoordig wel degelijk op de hoogte van de betekenis van het begrip consultancy. Het betekent omkoping.

De architect heeft de heren van het ministerie van cultuur geconsulteerd. Daarvan waren wij alleszins op de hoogte. In Bulgarije schijnt iedereen die niet bereid is om vijf jaar lang op een bouwvergunning te wachten, zich te beroepen op consultancy. Het consult in kwestie kostte 750 euro, blijkt uit de factuur van de architect. Dit bedrag is mogelijk iets hoger uitgevallen dan ‘normaal’, aangezien de verplichte constructietekeningen ontbraken.

De goedkeuring van het ministerie hebben we nu op zak. Desondanks zijn de constructietekeningen zeker nog hard nodig. Ten eerste moeten ze ook op gemeentelijk niveau worden goedgekeurd, al valt daar vast nog wel iemand te consulteren. Daarnaast dienen ze als handleiding voor de aannemer. Met behulp van die tekeningen, kan de aannemer onze bouwval zo nauwkeurig en zo veilig mogelijk onder handen nemen. Niet onbelangrijk als je twee kleine kinderen hebt. Sowieso niet onbelangrijk. In onze ogen. De architect heeft inmiddels een professionele constructietekenaar ingeschakeld die over twee weken de tekeningen gereed zal hebben. Echter, dat zijn slechts woorden.

Consultancy is triest, precies wat ik altijd al dacht. Maar nog triester is de gedachte dat de zo corrupte mentaliteit van de Bulgaarse regering langzaam maar zeker ook het volk lijkt te infecteren, als een besmettelijk, onuitroeibaar virus. De man, van wie ik aanvankelijk dacht dat hij een integer architect was, dienen wij nu te behandelen als een onbetrouwbare snotaap, die zijn geld pas krijgt als hij de klus geklaard heeft.

Als je naar het armste land van Europa emigreert, dan weet je dat je tegen dit soort zaken aan zult lopen. Nu het daadwerkelijk zover is, doet het me meer dan ik had verwacht. Ik kan me niet goed voorstellen hoe die architect zo moeiteloos kan liegen tegen de mensen met wie hij zojuist een heel persoonlijk en creatief proces heeft doorlopen.

Zo zie je maar weer, vertrouw niemand. Dat onschuldig ogende oude vrouwtje met bordeauxrode viltjas en rieten boodschappenmandje, dat ginds het zebrapad oversteekt, heeft hoogstwaarschijnlijk nauwe banden met de maffia.

We stappen eroverheen  en gaan verder!

We stappen eroverheen en gaan verder!

Wie ben jij nou eigenlijk?

Wat is dat toch, dat sommige mensen het blijkbaar zo ontzettend moeilijk vinden om gewoon te zeggen waar het op staat. Is het eergevoel, trots, of niet meer dan lafheid?

Ik zou me kunnen indenken dat Rumen als architect, gespecialiseerd in monumenten, zijn werkzaamheden uitvoert met veel passie en bezieling. Hij zorgt er tenslotte voor dat vervallen en vergeten, prachtige Bulgaarse panden met een rijke historie, weer tot leven komen. En dan gooit een of andere flierefluiter roet in het eten. Ik heb het over de constructietekenaar, vanaf nu Sjaak.

Rumen kan er niets aan doen dat Sjaak zijn werk niet doet, maar hij is wel verantwoordelijk. Daar gaat zijn eergevoel, zijn trots. Het liefst wil ik geloven dat de vork op die manier in de steel zit. Dan past Rumen tenminste nog enigszins in het beeld dat ik van hem had en hoef ik mijn beoordelingsvermogen niet al te zeer in twijfel te trekken.

Vanochtend hebben we Rumen gebeld om te vragen hoe het nu met de tekeningen van die Sjaak zit: Ze zijn kwijtgeraakt. Inderdaad, kwijtgeraakt. Dat kan. Maar geen nood, de tekeningen zijn inmiddels al goedgekeurd door de minister van cultuur, aldus onze man. Nu behoeft het pakket papieren alleen nog op gemeentelijk niveau goedkeuring. En ook daar zijn de constructietekeningen voor nodig. Maar alles komt goed, want Rumen heeft inmiddels, geheel buiten ons om, een andere constructietekenaar ingehuurd, die heel snel kan tekenen.

Morgenochtend kunnen we bij Rumen langskomen om verder te praten over de stand van zaken. Wij willen stempels zien: Zijn die tekeningen inderdaad goedgekeurd door de hoge piefen van cultuur? En een beetje uitleg over een en ander zou ook niet verkeerd zijn.

Wie hebben we nou eigenlijk voor ons? Is die architect, met wie we al maanden samenwerken, gewoon weer een sjacheraar, bang om de waarheid te vertellen, of is hij toch een gepassioneerd vakman, die zich wanhopig uit de problemen probeert te redden? Dat is eigenlijk mijn grote vraag. Want ik heb werkelijk geen idee.def!!!!!!!!

Tegen Beter Weten in

Onze bouwval is een monument. Een monumentale bouwval. Voor de verbouwing van een monument heb je vergunningen nodig. Om vergunningen te krijgen, heb je bouwtekeningen nodig. Tot nu toe niets nieuws onder de zon.

In Bulgarije moeten de bouwtekeningen worden goedgekeurd en ondertekend door de minister van Cultuur in eigen persoon. De goede man heeft het natuurlijk vreselijk druk, dus als je niet tot het einde der dagen wilt wachten met je verbouwing, kan je het beste maar een architect in de arm nemen die ‘mensen kent’. Als je hem wat Leva toeschuift, dan kent Rumen mensen.

Rumen, onze rots in de branding. We hebben de samenwerking steeds als erg prettig ervaren. Samen zijn we tot een fantastisch ontwerp gekomen. De vergunningen die voortvloeiden uit de ontwerptekeningen lagen al spoedig klaar op zijn bureau, want Rumen kent mensen. Goed nieuws dus. Nu alleen de constructietekeningen nog. Omdat hij zelf geen constructietekenaar is, heeft hij het maken van de constructietekeningen gedelegeerd aan een van de mensen die hij kent: Een betrouwbare, voor het karwei zeer gekwalificeerde collega met een hele berg ervaring. En ja hoor, al in oktober, toen we nog in Groningen woonden, belde Rumen ons enthousiast op met de mededeling dat de constructietekeningen inmiddels ter goedkeuring op het ministerie lagen. Dus ook die laatste vergunningen zouden we weldra in de pocket hebben. Ideaal, zo’n man die mensen kent.

Wij wilden de constructietekeningen graag digitaal hebben, omdat we dan vanuit Groningen alvast offertes konden aanvragen bij een aantal aannemers in Veliko Tarnovo. ‘De tekeningen zijn opgeslagen in een nogal lastig te verzenden formaat’, zei Rumen. We vroegen of hij de tekeningen dan misschien kon converteren naar een ander, wel te verzenden formaat, maar dat bleek niet zo gemakkelijk te zijn. Hij had de tekeningen namelijk zelf ook niet digitaal. En inderdaad, in dat geval is het een lastige klus om de tekeningen te converteren naar een ander formaat. De man, die de tekeningen in kwestie op zijn computer had staan, zat op dat moment in het buitenland en was volgens Rumen moeilijk te bereiken. ‘Niks aan te doen.’

Ook nu we in Bulgarije wonen, hebben we regelmatig contact met Rumen over de constructietekeningen. ‘Ik heb de tekenaar gebeld, maar hij neemt niet op. Niks aan te doen.’ ‘Ik ben bij hem langsgeweest in Sofia, maar hij ligt ziek op bed. Niks aan te doen.’ De zaken staan er nu als volgt voor: Dinsdag aanstaande stuurt de constructietekenaar de tekeningen digitaal op naar Rumen. Laatstgenoemde neemt vervolgens aan het eind van de middag contact met ons op.

Merkwaardig hoe lang zoiets door kan gaan, hoeveel je soms van een ander accepteert, tegen beter weten in. Want Beter Weten was er al die tijd al. Hij begon in oktober al wantrouwig te worden, maar bleef toen nog enigszins op de achtergrond, met zijn zachte stemmetje af en toe vragen stellend: ‘Klopt dit wel?’ Rumen, onze grote steun en toeverlaat, wilden wij zo graag vertrouwen, dat we Beter Weten met z’n twijfels gaarne links lieten liggen. Maar Beter Weten liet zich niet voor eeuwig negeren.

Na dat laatste telefoongesprek brulde hij ineens snoeihard: ‘Kom op zeg, die vent kan toch zeker wel even op verzenden klikken als hij ziek op bed ligt?’ Nog een laatste poging van onze kant om maar niet te hoeven toegeven: ‘Doe even rustig, hij zal die tekeningen wel alleen op zijn kantoor-computer hebben staan.’ Beter Weten keek ons vervolgens indringend aan. Hij zuchtte diep, waarop hij langzaam en uiterst ontstemd sprak: ‘Denk nu eens even heel goed na, jullie allebei. Toen die gast met z’n potlood en z’n liniaaltje zogenaamd terugkwam uit het buitenland, toen had hij toch wel honderd keer die tekeningen kunnen opsturen? Ja, als ze bestaan! Denk daar maar eens over na, stelletje onnozele halzen!’ Beter Weten is niet altijd even tactvol.

Na die uitbarsting van Beter Weten konden we er echt niet meer omheen. Als zelfs ik, een van de meest naïeve personen die ik ooit heb ontmoet, niet meer geloof in het bestaan van die tekeningen, dan kan het niet anders dan dat ze inderdaad niet bestaan. Die tekeningen bestaan niet. En dat feit op zich vinden we niet eens zo erg: Tekeningen die wel bestaan zijn vast wel te realiseren op een of andere manier. Maar dat Rumen niet beter weet, valt ons op z’n zachtst gezegd een beetje tegen.

Dinsdag, als Rumen ons belt met de mededeling dat de constructietekenaar helaas nog steeds doodziek op bed ligt, niks aan te doen, dan zullen we hem zeggen dat de constructietekeningen, die al sinds oktober bij het ministerie liggen en in een lastig te verzenden formaat zijn opgeslagen, niet bestaan. En dat daar vast wel iets aan te doen valt.

Onze monumentale bouwval, geduldig wachtend op een bouwvergunning.

Onze monumentale bouwval, geduldig wachtend op een bouwvergunning.

Lang leve het optimisme!

Bedoel je communisme? Nee, ik bedoel optimisme. Aan Mitko heb ik beloofd om nu eens met iets positiefs te komen op mijn blog. Nu moet ik eerlijk zeggen, en dat zal velen van u verbazen, dat ik niet altijd even optimistisch van geest ben. Het is zelfs zo, dat ik van menigeen wel eens de feedback (kritiek is tegenwoordig een verboden woord, maar daar zal ik nu maar niet verder op ingaan) heb gekregen, dat ik een behoorlijke zeurpiet, brompot, dan wel klepzeiker kan zijn. Zelf heb ik hier nooit problemen mee gehad, maar misschien dat het anderen wel eens irriteert. Dat zeuren, ik zou het zelf liever positief verwoorden als kritisch beschouwen, is niet iets van de laatste tijd. Ik heb het eigenlijk altijd al gedaan. Op de lagere school kreeg ik eens een liefdesbrief van mijn grote liefde Herman en die luidde als volgt: ‘Liefe Katrien, Ik vindt jouw mooi haar en mooie ogen heben en je kan heel mooi viool spelen. Weet je wat ik een leuke meid vindt. Een Katrien die niet zeurt.’ Mochten er Bulgaren zijn die mijn blog lezen en zich ergeren aan mijn gezever over hun land, dan is die liefdesbrief dus het bewijs dat mijn soms ietwat kritische houding deels ook de aard van het beestje is.

Iets positiefs dus.

Onder al dat stof en die vette viezigheid blijkt een heel fijn, blinkend schoon huis verborgen te zitten. Er is veel hout in huis, houten vloeren, houten balken en houten kozijnen. Na alles te hebben schoongemaakt, is het dat hout wat ik nu ruik, heerlijk. In het kader van het beloofde optimisme zal ik maar beter niet vertellen wat ik eerder zoal rook. Ook als ik de ramen openzet ruik ik hout, verbrand hout. Veel mensen stoken hier met hout of kolen en dat ruik je de hele winter door, overal. Het schijnt dat je na een tijd gaat verlangen naar frisse lucht, die nergens naar ruikt, gewoon naar frisse lucht. Maar die geur van houtvuur bevalt me tot nu toe prima. Hij draagt bij aan mijn vakantiegevoel en ik ben niet eens op vakantie!

Nu het huis zo lekker schoon en opgeruimd is, kan ik me, als de kinderen naar de opvang zijn, eindelijk bezighouden met zaken waarmee ik bezig wil zijn. Ik hoef niet meer steeds naar kantoortjes te drentelen en als ik moe thuis kom, dan toch de zwabber maar weer te vatten. In plaats daarvan ga ik nu, omdat ik dat wil, naar Bulgaarse les en kom ik langzamerhand een beetje bij van alle hectiek. Mitko komt ook steeds meer op adem, al is hij nog niet regel-klaar. Momenteel loopt hij niet geheel verzekerd rond, dan wel geheel onverzekerd, aangezien hij te lang in het buitenland is geweest om nog recht te hebben op een Bulgaarse zorgverzekering, doch geen buitenlander is en dus geen recht heeft op een zorgverzekering voor buitenlanders. Maar dat terzijde. Het gaat goed!

De kinderen gaan nu drie dagen per week naar de opvang en dat vinden ze geweldig. In het halletje trekken we hun schoentjes uit en hun slofjes aan. Dan geven ze ons een knuffel en zeggen ze: ‘Dag mama, dag papa’, waarna ze zonder begeleiding, gewoon helemaal uit zichzelf, vrolijk wegwaggelen op hun kleine beentjes naar de speelzaal. Wij staren ze dan zeer verbaasd na, want in Nederland ging ons vertrek bijna standaard gepaard met een paar minuten hevig drama. En nog steeds enigszins ontdaan door het gemakkelijke afscheid, maar ook blij omdat ze het daar goed hebben, gaan we dan maar.

Wat de kinderen niet weten, 624-400-garashis dat we dan niet naar huis gaan, maar naar ons stamcafé bij het park. Daar drinken we koffie met verse banitsa (bladerdeeg met fetakaas, heerlijk als het nog warm is!) en soms als toetje nog een stukje garash (machtige, superlekkere chocoladetaart). Als dat niet positief is!

‘Choose the route of dignity to your home’

Het is gelukt! Ik sta ingeschreven bij de gemeente Veliko Tarnovo. Na ons vierde bezoek aan mijn vrolijke vriendin achter de migratiebalie, ben ik nu officieel geëmigreerd. Ergens vind ik het jammer dat het nu al geregeld is, want ik begon me net thuis te voelen in het gebouw waar onder andere de afdelingen Migratie en Verkeer gehuisvest zijn. Gelukkig moet Mitko binnenkort nog eens naar de afdeling Verkeer, aangezien hij geacht wordt zijn rijbewijs te vernieuwen om een aantal weer uiterst begrijpelijke redenen. We zullen het gebouw de komende tijd dus nog wel regelmatig mogen betreden.

Mooi zo. Het is een fijn gebouw, IMAG0467waar je je als buitenlander meteen van harte welkom voelt. Dat warme gevoel, het gevoel dat je veilig bent en dat er in dit land van hogerhand goed voor je gezorgd wordt, bekruipt je al zodra je de parkeerplaats op rijdt: Op een soort podium aan de voorkant van het gebouw worden de resten van wat ooit een auto is geweest tentoongesteld, waarschijnlijk om je er zorgzaam op te attenderen dat je vooral voorzichtig moet zijn in het verkeer. Bij de migratiebalie moeten we meestal even wachten, want mijn vriendin van Migratie komt vaak wat later op haar werk. Misschien doordat ze extra voorzichtig is in het verkeer, gezien de waarschuwing op het podium bij de parkeerplaats waar ze iedere dag mee wordt geconfronteerd.

Tijdens het wachten op het rode metalen bankje in de wachthoek kan je niet om het opzichtige plakkaat heen dat op het raam boven de migratiebalie hangt: Een enorm vliegticket, met daarop het ongetwijfeld goed bedoelde advies: ‘Choose the route of dignity to your home’. IMAG0405De poster verwijst naar het ‘voluntary return programme from Bulgaria for third-country nationals’. Met die ‘third-country nationals’ worden momenteel vooral Syrische vluchtelingen bedoeld ben ik bang. Dus stel, je hebt als Syriër hemel en aarde bewogen om die vreselijke oorlog te ontvluchten en je arriveert na een lange, ingewikkelde reis in Veliko Tarnovo, uitgeput van vermoeidheid, honger, dorst en alle emoties. Eindelijk plof je neer op het bankje bij Migratie en dan, als je net voldoende energie hebt om je zware hoofd op te heffen uit je handen, is het eerste wat je ziet: ‘Kies voor waardigheid en ga naar huis’. Welkom in Bulgarije. Om niemand buiten te sluiten, is hetzelfde gratis retourticket ook in het Frans, Russisch en Arabisch tegen het raam geplakt. Je zou haast denken dat onze migratievriendin heel wat vreemde talen beheerst, gezien het feit dat zij degene is die het raampje onder deze viertalige reuzentickets openschuift. Ze spreekt alleen Bulgaars. Maar goed dat er haast nooit iemand komt bij de migratiebalie in Veliko Tarnovo. Af en toe een Nederlandse, die goddank altijd haar Bulgaarstalige vriend meeneemt.

Ik heb het nu wel in de gaten. De Bulgaarse staat is een heel chagrijnige meneer. Hij houdt niet van gezelschap, krenterig en egoïstisch als hij is. Zijn eigen mensen heeft hij lang geleden al afgewimpeld. Nu stuurt hij ook noodlijdende buitenlanders, weliswaar hun waardigheid behoudend, linea recta terug naar huis. Zou hij gelukkig zijn, eenzaam en verlaten in zijn grote kille villa?

Loop een stukje mee

Nog steeds voelt het onwerkelijk dat we hier nu echt wonen. Het lijkt soms net een film waar we in beland zijn. De wereld is hier chaotisch en onlogisch, maar ook kleurrijk en uitdagend. De dagen vliegen voorbij en de mensen razen in hun auto’s over de bochtige, steile wegen zonder markering, stuiterend door de gaten in het asfalt, dwars door de stad.

Wij lopen, want onze nieuwe auto is, net als onze oude, behoorlijk kapot. We zijn er met open ogen ingetuind bij de koop van onze witte Subaru uit 1997 met een kilometerstand van 140.000, terwijl er eigenlijk meer dan 250.000 op de teller zou moeten staan als je het onderhoudsboekje er even op naslaat. De auto staat nu bij een mannetje dat we niet zo heel erg wantrouwen en we hopen dat hij de auto kan repareren. Dan zijn we tenminste niet voor niks nog een paar duizend euro lichter.

migratie-mevrouwOndertussen worden we nog altijd van hot naar her gestuurd om documenten van kantoortje naar kantoortje te brengen. Tijdens het ondertekenen en bestempelen trekken de medewerkers van de kantoortjes uitermate serieuze gezichten, dus ik neem aan dat al het geteken en gestempel van zeer groot belang is voor ons bestaansrecht alhier. Met het voortbewegen van kantoortje naar kantoortje vullen wij onze dagen al weken, maar toch is er nog bijna niets daadwerkelijk geregeld. Wel komen we elke dag weer een stapje dichterbij die laatste stempel.

Alleen de kinderopvang is geregeld. De kinderen werden weliswaar onderworpen aan een bloedonderzoek, een urineonderzoek, een anaal en een perianaal onderzoek, maar dat heeft relatief snel geresulteerd in hun toelating op een gezellige kleinschalige kinderopvang. Als moeder moest ik nog wel even, ook door middel van een bloedonderzoek, aantonen dat ik geen syfilis heb. Syfilis? Ja, syfilis. Ik blijk geen syfilis te hebben. Veel is hier onlogisch. Inmiddels heb ik geleerd dat het volledig zinloos is om over dergelijke zaken lang na te denken.

De kinderopvang bevalt ons en de kinderen tot nu toe uitstekend. Ze doen er leuke dingen, krijgen een warme maaltijd en doen middagslaapjes. Zelfs onze peuter slaapt daar ’s middags een uurtje, hoewel ze dat al bijna een jaar niet meer deed. Gisteren brachten we de kinderen er voor de tweede keer een hele dag naartoe.

Op weg terug naar huis bedacht ik ineens, dat het wel leuk zou zijn om met mijn mobiel een paar foto’s te nemen van uitzichten onderweg, voor op mijn blog. Dus dat heb ik gedaan. Het was een tamelijk grijze dag, maar het was niet koud, ik denk zo’n vijftien graden. Wandel maar mee.

De opvang. Een echte Villa Kakelbont.

De opvang bevindt zich achter het park met aantrekkelijke, zeer kleurrijke speeltuin.

De opvang bevindt zich achter het park met aantrekkelijke, zeer kleurrijke speeltuin.

Van EU geld is er een soort watercomplex aangelegd dat momenteel geen water bevat en zo'n vijftig procent van het gehele park in beslag neemt.

Van EU geld is er een soort watercomplex aangelegd dat momenteel geen water bevat en zo’n vijftig procent van het gehele park in beslag neemt.

Een Trabant Limousine op de parkeerplaats aan de andere kant van het park.

Een Trabant Limousine op de parkeerplaats aan de andere kant van het park.

 'Демократи за силна България' staat op het spandoek links in beeld. 'Democraten voor een sterk Bulgarije'. Een politieke partij. Mitko heeft er een hard hoofd in. Het is niet ondenkbaar dat die democraten voornamelijk demoklojo's zijn. Brede weg zonder markering, maar met mooi weids uitzicht was eigenlijk het door mij bedoelde onderwerp van deze foto.

Dan is daar de hoofdweg. ‘Демократи за силна България’ staat op het spandoek links in beeld. ‘Democraten voor een sterk Bulgarije’, een politieke partij. Mitko heeft er een hard hoofd in. Het is namelijk niet ondenkbaar dat die democraten eigenlijk corrupte demoklojo’s zijn. Brede weg zonder markering, maar met mooi weids uitzicht was eigenlijk het door mij bedoelde onderwerp van deze foto. We steken over en lopen naar beneden richting de rivier.

Bij het uiterst gezellig ogende Interhotel (vier sterren) drinken we een kop koffie op het terras. Daar beneden hadden Mitko en zijn klasgenoten ooit een eindfeest ter afsluiting van hun middelbare schooltijd.

Beneden aan de rivier bevindt zich het enorme, uiterst gezellig ogende Interhotel (vier sterren). Hier drinken we een kop koffie op het terras. Daar beneden hadden Mitko en zijn klasgenoten ooit het eindfeest ter afsluiting van hun middelbare schooltijd.

Het uitzicht vanaf het terras is fantastisch. Helemaal als de zon even doorbreekt.

Het uitzicht vanaf het terras is fantastisch. Helemaal als de zon even doorbreekt.

Een van de vele mooie doorkijkjes op weg van de opvang naar huis.

Een van de vele mooie doorkijkjes op weg naar huis.

En dan de helling op, terug naar de hoofdweg, via allerlei trappetjes tussen de huizen door. Dat is echt genieten!

En dan de helling op, terug naar de hoofdweg, via allerlei trappetjes tussen de huizen door. Geweldig vind ik die trappen.

Ik heb nog niet eens gekeken wat dit eigenlijk voor een monument is. Voor mij betekent het in elk geval: hoofdweg oversteken. Achter dit monument bevindt zich het pleintje waar onze straat op uit komt (met de bocht mee naar links).

Ik heb nog niet eens gekeken wat dit eigenlijk voor een monument is. Voor mij betekent het in elk geval: hoofdweg oversteken. Achter dit monument bevindt zich het pleintje waar onze straat op uit komt (met de bocht mee naar links).

Aan het pleintje staat ook dit vrolijk ingepakte huis. Wat zou er achter die lieflijke kozijnen-zeildoeken verborgen zitten? Mocht het niets worden met onze bouwval…

Vanaf het pleintje kun je, in plaats van onze straat in te lopen, ook deze trappen beklimmen. Spannend!

Vanaf het pleintje kun je, in plaats van onze straat in lopen, ook deze trappen beklimmen. Spannend!

Maar je kan ook nog even een stukje meelopen onze straat in. Links het gedeelte van het huis waar buurvrouw Rosa woont. Een strenge uitstraling heeft ze, maar met kerst stond ze voor de deur met een kerstboomtakje met kerstbal eraan en vier appels uit haar boomgaard.

Maar je kan ook nog even een stukje meelopen onze straat in. Links het gedeelte van het huis waar buurvrouw Rosa woont. Een strenge uitstraling heeft ze, maar met kerst stond ze voor de deur met vier appels uit eigen boomgaard en een kerstboomtakje voorzien van kerstbal.

Daar wonen we. Tweede poort aan de linker kant.

Daar wonen we. Tweede poort aan de linker kant.

Een roestig oud hek met uitstraling.

We zijn er!

We zijn er!

Ach, we zien wel…

Je denkt dat je alles tip top tot in de puntjes geregeld hebt en dat is ook zo. Maar toch gaat niets volgens plan. Wat heb je nu geleerd, spelende vrouw?

Ik heb geleerd dat het misschien wel beter is om geen verwachtingen te hebben en ‘gewoon’ de realiteit te accepteren zoals die komt. Beter dan om koste wat kost de controle te willen houden, zodat je verwachtingen maar uit zullen komen. Alle energie gaat op aan pogingen om toch nog wat touwtjes in handen te houden, totdat je wanhopig tot het besef komt, dat je uiteindelijk helemaal nergens daadwerkelijk de controle over hebt. Dat inzicht komt even hard aan, maar heeft ook zo z’n voordelen. Want als de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan, dan mag je eindelijk denken: Ach, ik zie wel… Een fijne gedachte, die in een keer mijn schouders omlaag trekt en een logopedisch zeer verantwoorde buikademing teweeg brengt.

Er zijn veel dingen anders verlopen dan verwacht. Ten eerste onze auto. Die zou door de neef van Mitko, Mitko (zo heet half Bulgarije nou eenmaal), van Groningen naar Sofia worden gereden. Als wij dan in Sofia op het vliegveld aan zouden komen, zou hij ons daar opwachten met onze eigen auto, met daarin onze eigen kinder-autostoeltjes en wat beddengoed voor onze eerste nachten in Bulgarije. image-d9d6ddf835fea4126e410095a39a9115d5210b3fb966ed19f5df6c981966ca7d-VToen hij net een paar uur had gereden, belde hij ons op: Een ongeluk op de Duitse snelweg. Gelukkig was hij in orde. Twee dronken Italianen in een Poolse jeep hadden hem met hoge snelheid links achter geraakt, waardoor hij de macht over het stuur verloor. In de aflopende berm begon hij te tollen, waarna hij tot stilstand kwam tegen een boom, tien meter van de weg af, twee meter onder het niveau van de snelweg. De auto total loss. Ook de Italianen waren ongedeerd en ook hun auto was total loss. Zij werden door de politie meegenomen naar het bureau. Hopelijk krijgen ze hun rijbewijs nooit meer terug. Twee dronken Italianen in een Poolse auto, een Bulgaar in een Nederlandse auto en de Duitse politie: De communicatie verliep stroef. De rest van de avond belden we met Mitko’s neef, de Duitse politie en het alarmnummer van de ANWB.

Toen we op 23 december aankwamen in Bulgarije en voor het eerst ons nieuwe huis betraden, bleek de verhuiswagen met al onze spullen ook net te zijn gearriveerd, een dag eerder dan verwacht. Toen we in de taxi zaten van Sofia naar Veliko Tarnovo, werden we door de chauffeur gebeld, dat hij er al bijna was. Daar zit je dan met je verwachtingen. Ik verwachtte na die lange reis met twee kleine kindertjes ons nieuwe huis rustig te verkennen, iets te eten te halen, de bedjes klaar te maken en te gaan slapen. In plaats daarvan kwamen we de deur binnen, waarna direct ook allerlei lieve, lang niet geziene familieleden kwamen binnendruppelen, klaar om te helpen met het uitladen van onze complete inboedel. Toen arriveerde vrij snel ook de verhuiswagen. Deze werd in hoog tempo uitgeladen, de familieleden verdwenen en wij bevonden ons in een groot huis vol dozen, zakken en meubels. Dit huis bleek niet alleen groot, maar ook nog eens heel erg vies, merkte ik toen ik naar de wc moest, toen ik wilde douchen en toen ik een pannetje melk wilde opwarmen voor de kinderen. Alles was stoffig, vet en plakkerig. De afgelopen twee jaar hebben in dit huis alleen maar studenten gewoond. Dat hadden we graag geweten, want dan hadden we ruim van tevoren een professioneel schoonmaakbedrijf laten komen. Het is nu 10 januari en ik ben nog steeds aan het schoonmaken en opruimen. Dat gaat namelijk nogal langzaam als je nog geen oppas of opvang voor je twee kleine dametjes hebt en je kerel steeds met z’n rugzak op de deur uit gaat om zaken te regelen, die overigens wel degelijk van groot belang zijn.DSC_0140

Nog zoiets… Je moet hier overal naartoe om dingen te regelen. Je kan niet even een telefoontje plegen om internet aan te vragen, of online wat formulieren invullen om een ziektekostenverzekering af te sluiten. Nee, je moet naar allerlei vage kantoortjes met dikke verwarmingsbuizen op ooghoogte, om documenten te laten vertalen en te legaliseren, stempels te laten zetten en geld te betalen IMAG0097en dan heb je weer iets bijna geregeld, maar moet je over een paar dagen wel nog even terugkomen om nog een document te brengen dat je bij een ander kantoortje moet laten ondertekenen, waarvoor je een kopie van iets nodig hebt wat je eerst nog moet aanvragen bij weer een ander kantoortje. En als je dan met het hele gezin bij de gemeente na een half uur wachten eindelijk aan de beurt bent, staat ineens al het personeel tegelijkertijd op van achter de bureautjes om een uur lang met pauze te gaan.

Maar wat dan wel weer geweldig is, is dat je binnen een paar uur een internetaansluiting hebt. Je doet je rugzak op, vol belangrijke papieren, en gaat dan naar zo’n vaag kantoortje. Daar zeg je dat je internet wil. DSC_0017Even later komen er twee mannen aan je deur met het internet. Internet is een kabel. De twee mannen gaan voor je huis ieder met een ladder tegen een paal staan en hangen het internet vervolgens op tussen die palen. En dan heb je dus internet. In Nederland duurt het veel langer om aangesloten te worden op het internet: Er wordt op een gegeven moment een modem bezorgd, waarna er ergens een onzichtbare man op een onzichtbaar knopje drukt. Dat geheel is blijkbaar zo’n langdurig proces dat je een week of drie later internet hebt. Inmiddels bungelt hier het internet dus al gezellig tussen de elektriciteitspalen voor ons huis. Het doet het prima. Soms valt het uit, bijvoorbeeld als je net online het schadeformulier van de autoverzekering helemaal hebt ingevuld en op het punt staat het te verzenden.

Аls je auto total loss gaat, heeft dat een lange nasleep en dan heb ik het nog niet eens over de afsleep! Onze Citroen is na het ongeluk afgesleept naar een Duitse Abschleppdienst, die maar niet mee wil werken. Toen ik belde om te informeren wanneer ze nou eindelijk eens de foto’s van de schade naar de Alarmcentrale dachten op te sturen, wat hen veel eerder al gevraagd was en waartoe ze ook verplicht zijn, werd ik als volgt ‘te woord’ gestaan: ‘Fuck dein Citroen’, waarna de verbinding werd verbroken en ik met stomheid geslagen de telefoon terug op de lader zette. Uiteindelijk heeft de Alarmcentrale in overleg met de verzekering besloten om de auto dan maar op te laten halen door een transporteur, zodat eindelijk de schade officieel kan worden opgenomen. Ik ben benieuwd wat de transporteur bij die Abschlepperdepep aantreft. Ik hoop eigenlijk alleen maar dat ik op een gegeven moment herenigd zal worden met mijn speciale lievelingshoofdkussen met gat in het midden voor mijn oor, waardoor ik nooit last had van een opgevouwen oorschelp.

DSC_0159Het is een hectische, onwerkelijke tijd voor ons. In zo korte tijd zijn er ontzettend veel dingen gebeurd. Maar het is ook goed zo. Ik merk dat er steeds meer rust komt naarmate het huis opgeruimder wordt en de papierwinkel kleiner. Er komt steeds meer ruimte om de buitenwereld in ons op te nemen. Op zoek naar een nieuwe auto, bevinden we ons ineens IMAG0125in een groezelig, maar heel gezellig typisch Bulgaars buurtcafeetje, waar we een heerlijke verse salade zitten te eten en frietjes met feta erop en waar de mensen uit de buurt lekker zitten te kaarten aan de donkere houten picknicktafels op zaterdagmiddag met een biertje erbij. En als we op weg zijn naar de kinderopvang voor een kennismaking, staan we zomaar in de stralende zon op de brug boven de rivier naar de honderden huisjes op de helling van de mooie oude wijk van Tarnovo te kijken. Wat een uitzicht! En wat een weertje!

Ach, het zal wel goed komen. We zien wel…

Gelukkig nieuwjaar! Честита нова година! Happy new year!

Ja hoor, we zijn goed aangekomen. Na een week nu ook enigszins geïnstalleerd in een huis dat de afgelopen twee jaar een studentenhuis blijkt te zijn geweest. Groot en vies! Hoe wanhopig was ik even! Onder de trap vond ik meerdere zwarte, uitgeharde drolletjes, ik denk van een kat. Maar in principe is het een goed en mooi huis. Na een week schoonmaken begint het nu langzaam eigen te worden en dat motiveert. Later meer. Voor nu iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar!

Karaminkov, Veliko Tarnovo

Onze straat gisteren: Karaminkov